پیدایش و گسترش اصفهان در دوران باستان
جلگه و دشت پهناور و حاصلخیز، آب و هوای گرم و مساعد و از همه مهمتر، آب فراوان از مشخصات عمده ی جغرافیایی اصفهان است . این مواهب طبیعی از مهمترین عوامل شکل گیری زندگی ده نشینی و شهر نشینی است .
در ایران، از دیرباز، آب از دیگر عوامل مهم تر بوده است . چرا که بدون آن هیچ جمعیتی نمی توانست در سرزمین خشک داخلی و مرکزی فلات ایران استقرار یابد .
آب و هوای ملایم و خاک مرغوب و حاصلخیز عامل به وجود آمدن آبادی های بی شمار در این منطقه بوده است به طوری که از روزگار قبل از اسلام، وجود روستاهای پرجمعیت و آباد نام اصفهان را بعنوان یکی از بهترین مناطق در ایران مرکزی بر سر زبانها انداخته بود . روستاهایی که برخی از آنها هنوز نیز با همان نام قدیم وجود دارند . محققان و پژوهشگران جنبه دفاعی و نظامی اصفهان را نیز در ایجاد این شهر بسیار مهم می دانند . جغرافی نویسان قدیم همچون حافظ ابونعیم اصفهانی و حمزه اصفهانی وجود فلاع متعدد در اطراف اصفهان را دلیل بارزی بر نظامی بودن منطقه اصفهان می دانند . این امر در دورة ساسانیان بیشتر عینیت می یابد . موقعیت جغرافیایی شهر اصفهان نیز از دیگر عوامل اصلی ایجاد توسعه شهر اصفهان است .
استقرار اصفهان در مرکز فلات ایران و ارتباط آن با شهرهای بزرگ و مشهور آن عصر چنان موقعیت ممتازی به آن بخشیده بود که اکثر محققان و پژوهشگران در آثار خود به تفصیل درباره آن نوشته اند . در گذشته اصفهان همچون پلی آسیا و مدیترانه را به هم مربوط می کرد . مرکزیت اصفهان و موقعیت خوب جغرافیایی آن ، این منطقه را به یکی از بهترین استراحتگاههای کاروانهای بزرگ تجاری تبدیل کرد . ایالت پرتیکان یا پارتاکنا که فریدن امروز است در روزگار قبل از اسلام برای اقوام آریایی منطقه بسیار مهمی بود و چون سرمای شدید و سخت این ایالت مانع از بوجود آمدن شهری مهم در این منطقه بود، اصفهان با فاصله کم از پارتاکنا مورد توجه بازرگانان قرار گرفت .



قیمت: تومان


دیدگاهتان را بنویسید